Steun

Abdij Roosenberg

01/12/16 - Jonaprijs voor Vrede en Rechtvaardigheid 2016

De Cultuurraad van Waasmunster reikte de Jonaprijs voor Vrede en Rechtvaardigheid 2016 uit aan de zusters van de Roosenbergabdij voor hun jarenlange inzet. Mevrouw Georgette Keppens, voorzitster van de Cultuurraad, sprak de zusters als volgt toe:

De Cultuurraad is fier dat zij de Jonaprijs 2016 mag uitreiken aan Zr. Trees, Zr. Roza, Zr. Amanda, Zr. Godelieve, Zr. Maria en postuum aan Zr. Lutgarde, die begin van deze zomer overleed. Zij vormen de laatste generatie religieuzen van een abdij met een lange en kleurrijke geschiedenis .
Reeds in de dertiende eeuw, stichtten de Zusters Victorinnen uit Doornik, de eerste Roosenbergabdij in de vallei van de Durme . Hun aankomst hier in Waasmunster werd zeer mooi weergegeven in een fragment uit de Roosenbergcantate, gecomponeerd door Lode Ontrop, op tekst van toenmalig pastoor Arrijs, ter gelegenheid van 700 jaar Roosenbergabdij in 1937 .

Naar ’t “Soete Waas” vóór zevenhonderd jaren, kwam daar een schuit, de Durme opgevaren; daaruit verscheen een blanke maagdenstoet, door God geleid, door gansch het volk begroet …

Het volk, dat toen nauwelijks de eindjes aan elkaar kon knopen, was verheugd met de komst van de zusters . Zij hoopten erop dat de zusters een steun en toeverlaat voor hen zouden zijn in de moeilijkste momenten van hun leven.

En eeuwen vloden heen, geslachten zijn vergaan, toch bleef d’oude abdij op hare vesten staan …

Al naargelang van de tijden en de steeds wisselende heersers in onze lage landen, kreeg de abdij in de Durmevallei regelmatig af te rekenen met verschillende tegenslagen en verwoestingen. De zusters verdwenen zelfs een aantal jaren uit het straatbeeld, tot zij zich in 1831 vestigen in de Kerkstraat, het centrum van het dorp . Daar kende de abdij opnieuw een grote opbloei met nieuwe intredingen en een gulle hand naar de bevolking toe. Wie herinnert zich niet de groene poort van de abdij waar iedereen, ondanks de gesloten kloostergemeenschap die de zusters vormden, welkom was met zijn noden?

Voor d’arme wees een moeder zijn, de zieken troosten in hun pijn, de arme schenken werk en brood, is d’eedle taak die God ons bood …

De Zusters bleven in de Kerkstraat wonen tot 1975. Toen de orde van de Victorinnen werd opgeheven, werden zij opgenomen bij de Maria Zusters van Franciscus . Er werd een nieuwe abdij voor hen opgetrokken in de rustige omgeving van de Heide .

Wij zegden maag en vriend vaarwel en kozen ene kloostercel …

Het is een citaat uit de Roosenbergcantate. Vandaag geldt het enkel nog symbolisch, want de zusters zijn in de loop van de laatste jaren geëvolueerd tot moderne religieuzen die hun grijze kloostercel ingeruild hebben voor een meer comfortabele kamer en contacten en vriendschapbanden nastreven en onderhouden met hun medemens. Zij houden eveneens van een lekkere maaltijd en een goed glas wijn of port, of een Roosenbergbiertje . Naast hun eigen spirituele leven staan zij open voor de vele verzuchtingen van de hedendaagse mens. Zo worden er in de abdij regelmatig concerten en tentoonstellingen georganiseerd .

De geestelijke mens komt eveneens ruim aan bod . Momenteel vindt er het “Leerhuis” en het “Adventsgebed” plaats.

Voor wie het allemaal een beetje te veel werd in deze wereld, was er de gelegenheid om rust en stilte te zoeken in de Roosenbergabdij. Verschillende groepen en verenigingen kozen de abdij uit voor een bezinningsmoment en steeds waren de zusters bereid om hen allen op te vangen. Een mens in nood, kon op hen rekenen. Niets was de Zusters van Roosenberg te veel om voor hun medemens een steun en toeverlaat te zijn, discreet en belangeloos …

Daarom Zr. Trees, Zr. Roza, Zr. Amanda, Zr. Godelieve en Zr. Maria, kent de Cultuurraad u graag de Jonaprijs toe, een prijs die staat voor vrede en rechtvaardigheid . We wensen u van harte proficiat !!

De Cultuurraad koos voor u een kunstwerkje van Linda Vergauwen. Zij zal u het kunstwerkje overhandigen en hierbij wat toelichting geven. Uiteraard vergeten wij onze oud-laureaten niet . Sommigen zijn ons helaas reeds ontvallen. Velen echter zijn nog steeds zeer intens bezig met het werk waarvoor zij gelauwerd werden. Wij bieden hen naar goede traditie een rode roos aan als symbool van vriendschap en liefde voor de medemens. Ik dank u allen van harte voor uw komst en nodig u namens alle leden van de Cultuurraad graag uit voor een drankje en een hapje ter ere van de Zusters van Roosenberg.