Steun

Abdij Roosenberg

14/10/15 - Open Abdijdag zaterdag 29 augustus 2015

"Samen spelen is samen delen"

Het is half elf en mijn kleinzoon Oskar is ongeduldig om naar de abdij te vertrekken. Zijn rugzak is gevuld met puzzels en spelletjes. Het is prachtig zomerweer en in de anders zo rustige koele pandgang is het nu vrij druk : jonge mama's dragen schalen pasta, fruit, groenteschotels, cakes, naar de lange tafel onder de klokkentoren, die stilaan overvol raakt. Papa's duwen buggy's of zeulen met kinderfietsen. Ze zijn jong, kennen elkaar en zijn blij elkaar terug te zien. Het is alsof ze thuiskomen voor een groot familiefeest.

Niemand keurt of telt. Iedereen zet op tafel wat hij meegebracht heeft. Hier worden geen rekeningen afgegeven. Hier is alleen aandacht en vriendschap van jongere en ook oudere mensen onder mekaar. Kwetterende kinderstemmen en glimlachende abdijzusters, die met plezier het jonge volkske bekijken en helpen. Na een tijdje vraag ik me af wie hier eigenlijk de leiding heeft. Even verwacht ik dat Marc of Zuster Trees het startsein zullen geven, maar dat doen ze geen van beiden : niemand dirigeert, alles verloopt vanzelf.

Van deze jonge mensen ken ik alleen Babs, Elke, Tom en Bijou , maar kleine Oskar heeft het pad naar contact al gevonden. Hij zit buiten onder een grote boom in de tuin, te picknicken dicht bij zijn kersvers vriendinnetje, Sien. Elke en Terry, de mama van Sien, verdelen hun aandacht over die vier op de mat. Bij een gezellige babbel maak ik kennis met een enthousiaste hardwerkende jonge mama van drie kindjes die bovendien nog tijd heeft om een bosspel in elkaar te steken.

Er worden geen lezingen gehouden die dag, er wordt niet gebeden. Er wordt wel veel gepraat, samen gegeten, samen geknutseld in de refter met Kathleen. En er is dat leuke bosspel voor alle kinderen en kleuters. Zelfs grotere jongens werken verhit samen om de dader van het Cluedospel te vinden. Oskar geniet en bloost van enthousiasme.

Hand in hand met Sien en Mats door het bos lopen en hijgen en doodmoe op het grasveld liggen, maar toch nog eerst even een balletje trappen met Zuster Amanda en een knuffel geven voor een knuffel, aan Zuster Trees. Hij is echt verbaasd als hij van een papa zomaar de step van zijn kindje mag lenen. En dan allen samen naar de kerk.

Het wordt een viering waarin kindjes vrij mogen rondlopen en ritmisch meebewegen op de prachtige muziek van die jonge Syriërs, die Babs uitgenodigd heeft. Zij zorgen voor een intens moment van sterke verbondenheid onder alle aanwezigen. Het voelt heel zuiders aan, heel ongedwongen.

Nog een laatste foto van de meer dan 50 deelnemers in de tuin met de wijsvingers richting Syrië, in de hoop dat het geweld daar stopt en de abdijdag is voorbij. Het is heel warm geworden die dag, zowel buiten als in ons hart.

Een paar dagen later hoor ik Oskar dat ene zinnetje herhalen dat hij onthouden heeft. Met de ernstige overtuiging van een vierjarige die het kan weten, zegt hij, om een einde te maken aan een discussie over wie aan de beurt is: "Samen spelen is samen delen hé!" Misschien heeft hij op de abdijdag wel gevoeld dat het ook leuk kan zijn om met elkaar te delen. Aristoteles zei het al in 350 vC.: "Wat men moet leren doen, leert men door het te doen." Misschien is samen delen wel een nieuwe vorm van bidden voor onze kinderen. Ik maak me geen enkele illusie. Oskar zal dit vergeten.

Onder meer daarom, hoop ik dat de abdijdag blijft doorgaan. Bedankt aan alle lieve mensen van deze open abdijdag voor de warme ontvangst !

 

Lieve De Neve